စၾကာဝဠာအနႏၵ၌ရွိၾကကုန္ေသာ လူ၊နတ္၊ျဗမၼာ၊သတၱဝါအားလံုးတိုသည္ ကိုယ္စိတ္နွစ္ျဖွာခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ေကာင္းက်ဳိးလိုရာစႏၵ ျပည္ဝၾကပါေစ...







ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေဒါသထြက္ေသာေန႔

      ၿမန္မာ့လြပ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (BIA) အားဖ်က္သိမ္းျပီးျမန္မ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (BDA) ကိုေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းခဲ့သည့္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ကျဖစ္သည္။တပ္အင္အားသံုးေထာင္ေက်ာ္ရွိေသာျမန္မာ့လြပ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္အား ဂ်ပန္အာဏာပိုင္တို႔ကလက္တစ္ဆုပ္စာခန္႔ရွိေသာ ျမန္မာ့လြပ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ကိုျပန္လည္ဖြဲ႕
စည္းေပးျပီး ျမန္မာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ကိုဦးစီးရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအားဗိုလ္မႈးၾကီး (ကာနယ္) အဆင့္သို႔ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည့္အခ်ိန္မွစျပီး အရာရွိ၊အရာခံ၊အၾကပ္၊တပ္သားအားလံုး စိတ္ထိခိုက္ကာစိတ္ဓာတ္က်ေနၾကသည္။ေသေဖာ္ေသဖက္ေရာင္းရင္းရဲေဖာ္အခ်င္းခ်င္း ရုတ္တရက္ကြဲကြာခဲ့ရျခင္း၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တပ္မ်ား၏အခါအခြင့္သင့္တိုင္းေစာ္ကားခံရျဖင္းတို႔ေၾကာင့္ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားစိတ္ဓာတ္က်
ဆင္းေနျခင္းလဲပါ၀င္သည္။
ပ်ဥ္းမနားစခန္းတြင္ေျပာင္းေရႊ႕စုစည္းေရာက္ရွိေနေသာဘီဒီေအတပ္ရင္းသံုးရင္းသည္
အျမဲတမ္းစစ္တပ္အေနျဖင့္ေနရေသာ္လည္း
စစ္၀တ္စံု (ယူနီေဖာင္း) မ်ားညံ့ဖ်င္းျခင္းႏွင့္ျပည့္ျပည့္စံုစံုမရွိျခင္းကခၽြတ္ယြင္းခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေနေလသည္။
ရဲေဘာ္အားလံုးကပင္ျမန္မာ့
ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္အတြင္းဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ထိုက္သင့္ေသာ စစ္၀တ္စံုရာထူးတံဆပ္မ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကသည္။
စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွလည္းစစ္၀တ္စံုမ်ားရရွိေရးအတြက္အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားလွ်က္ရွိသည္။ ပ်ဥ္းမနားဘီဒီေအတပ္ရင္းမွရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္
ဗိုလ္တာရာသည္ တပ္ရင္းမႈးဗိုလ္ေတယ်၏တာ၀န္ေပးခ်က္အရလူသူလက္နက္စာ၇င္းမ်ားမွားယြင္းေနသည့္
ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ျပီး စစ္ဌာနခ်ဳပ္ရွိစစ္ေဆးေရးခ်ဳပ္၏ရံုးအုပ္နွင့္ေတြ႕ရန္ အရာခံဗိုလ္ဗဟန္ႏွင့္အတူျမင္းကိုယ္စီစီးလွ်က္ စစ္ဌာနခ်ဳပ္သို႔ေရာက္လာၾကသည္။သူတို႔ေရာက္ရွိလာေသာအခ်ိန္သည္
ရံုးဆင္းေနခ်ိန္ျဖစ္ျပီးအခ်ိဳ႕ေသာတာ၀န္ခံအရာရွိမ်ား ရံုးဆင္းသြားၾကသည္။စာေရးမ်ား၊ရံုးေစာင့္တာ၀န္ခံရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ကင္းမႈးမ်ားသာ
လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနၾကသည္။သူတို႔ေတြ႕လိုေသာ
ရံုးအုပ္မွာအျပင္ခဏထြက္သြားသျဖင့္ျပန္အလာကိုေစာင့္ရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထိုင္ရာရံုးခန္းသို႔ေလွ်ာက္ၾကည့္ရာဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုမေတြ႕သျဖင့္ ရံုးဆင္းသြားျပီဟုထင္ကာဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ရံုးခန္းႏွင့္ကပ္လွ်က္ရွိေသာ
ကိုယ္ရံေတာ္ဗိုလ္ၾကီး၏အခန္းထဲ၀င္ျပီးထိုင္ေစာင့္ေနၾကသည္။ရံုးဆင္းခ်ိန္က်မွပင္ပစၥည္း (စစ္၀တ္စံု)ေသတၱာအျပည့္တင္ထားေသာ
ထရပ္ကားၾကီးမ်ားေရာက္လာသျဖင့္စစ္ဌာနခ်ဳပ္ရဲေဘာ္မ်ား၏အကူအညီျဖင့္ကားေပၚမွ
ပစၥည္းမ်ားကိုသယ္ခ်ေနၾကသည္။နာရီ၀က္ခန္႔
အၾကာဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ရံုးခန္းအတြင္းသို႔ဘယ္အခ်ိန္က၀င္ေရာက္ျပီးအလုပ္လုပ္ေနသည္
ကိုမသိလိုက္ေသာသူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုလွမ္းျမင္လိုက္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ဘယ္ကိုမွမၾကည့္ဘဲစားပြဲေပၚတြင္ စာရြက္ေတြတေထြၾကီးခင္းကာ စာကုန္းေရးေနသည္ကိုေတြ႕လိုက္ၾကသည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏အ၀တ္အစားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ထုိက္သင့္ေသာစစ္၀တ္စံုမဟုတ္ေပ။
အစိမ္းရင့္ေရာင္ရွပ္လက္တိုကို၀တ္ဆင္ကာ ျမင္းစီးေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္စစ္ဖိနပ္တစ္ရံကိုစီးထားျပီး ခါးတြင္ဂ်ပန္ခါးပတ္ျပားၾကီးကို
ပတ္ထားသည္။စားပြဲေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ျမန္မာ့လြပ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ေခတ္
တစ္ေလွ်ာက္လံုးေဆာင္းလာသည့္ ဂ်ပန္အရာရွိမ်ား
ေဆာင္းေလ့ရွိသည့္ စစ္ဦးထုပ္တစ္လံုးကိုေတြ႕ရသည္။အခန္းေထာင့္တြင္ဂ်ပန္ဓားရွည္တစ္လက္ကိုေထာင္ထားသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏
ဆံပင္မွာဆီႏွင့္ကင္းေ၀းေနျပီးျဖီးလိမ္းျခင္းမျပဳသျဖင့္ဖရိုဖရဲျဖစ္ေန၏။ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏
စစ္၀တ္စံုမွာလည္းရာသီဥတုဓာတ္ေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္
ေရာေႏွာကာေဟာင္းႏြမ္းေနေလျပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကစိတ္ပါလက္ပါစာေရးေနသျဖင့္သူတုိ႔ႏွစ္ဦးလည္းအေႏွာက္အယွက္မေပးလိုသျဖင့္
ေျပာလက္စ စကားကိုဆက္မေျပာေတာ့ေပ။
သို႔ေသာ္ အျပင္တြင္ပစၥည္းေသတၱာမ်ားသယ္ခ်ေနေသာ ရံုးတာ၀န္ခံ၊ပစၥည္းထိန္းဌာနအရာရွိမ်ား၊အၾကပ္တပ္သားမ်ား
သည္ စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ေျပာခ်င္ရာစကားမ်ားကိုက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေျပာေနၾကသည္။ သူတို႔လူစုသည္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရံုးျပန္တက္
ျပီးသူ႕အခန္းအတြင္းအလုပ္လုပ္ေနသည္ကိုလံုး၀သိပံုမရေပ။သတိျပဳမိပံုလဲမရေပ။
"ဒီေလာက္ၾကမ္းတဲ့အ၀တ္ေတြ၀တ္ရတာေက်ာယားလိုက္ပါဘီကြာ။အိမ္မွာတုန္းက
တစ္ခါမွေတာင္စိတ္မကူးခဲ့တဲ့
ယူနီေဖာင္းေတြ ၊ လက္ေတာင္မသုတ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္ၾကမ္းေတြကြာ"
ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ရယ္ေမာကာေျပာလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္စာေရးေနရာမွရုတ္တရက္ ရပ္လိုက္ျပီးမ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းတစ္ဖက္ခန္းမွစစ္၀တ္စံုအေၾကာင္းေျပာဆိုေနၾကသည္
ကိုနားစိုက္ေထာင္ေနသည္။
" ခ်ီးမွပဲ တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလိုစမတ္က်က်မဟုတ္ဘဲ လူရယ္စရာအ၀တ္ၾကမ္း ၊ ဖ်င္ၾကမ္းၾကီးေတြနဲ႔လာတိုးေနျပီ။
ေကာငး္တယ္ကြာ သိပ္ေကာင္း ။ ကူလီ၀တ္တဲ့အ၀တ္မ်ိဳးေတြကြ"
တစ္ေယာက္က၀င္ျပီးေျပာလိုက္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာသည္ ရုတ္တရက္တင္းမာခက္ထန္သြားေလသည္။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး
ကလည္းအေရာင္ေတြ၀င္း၀င္းေတာက္ေဒါသထြက္ေနသည္။
"ေဟ့ေကာင္ေတြ အခုထုတ္ေပးတဲ့စစ္၀တ္စံု၀တ္ျပီးျမိဳ႕ထဲသြားရင္ ဂ်ပန္တပ္ကခိုင္းတဲ့ ေဟးတိုးတပ္သားေတြထင္ျပီး ဂ်ပန္
တပ္ကတန္းခိုင္းမွာေသခ်ာတယ္။မင္းတို႔သာၾကည့္ေျပာျပေပေတာ့။
ဘယ္လိုအ၀တ္အစားေတြမွန္းမသိပါဘူးကြာ။
တစ္ဖက္ခန္းမွအသံမ်ားကလဲ မေလွ်ာ့တမ္းဟာသစြက္ကာျပက္လံုးထုတ္လိုက္ျပန္ေသးသည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ေတြေ၀ျပီးမ်က္လံုး
စံုမွိတ္ကာစဥ္းစားေနသည္။ေဒါသျဖစ္ေနရာမွ ျဗဳန္းခနဲလွမ္းျပီး
"ေဟ့တာရာ.....ဟိုဘက္ကစကားေျပာေနတဲ့အေကာင္ေတြအားလံုး
ငါ့ဆီအျမန္ဆံုးေခၚခဲ့စမ္း၊သြားစမ္း။ျမန္ျမန္ကြ" ေအာ္ေငါက္
ကာဗိုလ္တာရာအားလွမ္းျပီးအမိန္႔ေပးသည္။ပါးစပ္သရမ္းေနၾကေသာရဲေဘာ္မ်ားသည္ သူတို႔ေခါင္းမီးေလာင္ေတာ့မည့္အေျခအေနကို
လံုး၀မရိပ္မိဘဲစစ္၀တ္စံုမ်ား၏ အေျခအေနကိုေ၀ဖန္ရင္းျပက္လံုးထုတ္ေနၾကသည္။ဗိုလ္တာရာလဲတစ္ခ်ိဳးထဲသြားေရာက္ကာ
အခန္းတြင္းေသတၱာၾကီးမ်ားကိုဖြင့္ကာ၀တ္စံုမ်ားကို ကိုင္တြယ္ျပီးစာရင္းယူေနၾကသည့္ဗိုလ္၊အၾကပ္တပ္သား အားလံုးကိုဗိုလ္ခ်ဳပ္၏
အမိန္႔အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အခန္းထဲသို႔တစုတစ္ရံုးတည္းေခၚခဲ့ရသည္။ ဗိုလ္တာရာလည္းစစ္ထံုးစံအတိုင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုအေလးျပဳကာ
အမိန္႔အတိုင္းေခၚေဆာင္လာျပီျဖစ္ေၾကာင္းသတင္းပို႔ကာ အေလးျပဳေနစဥ္ပင္
"မင္းတို႔ဘာေကာင္ေတြတုန္းကြ ၊ ေဟ့ငါေမးေနတာမၾကားဘူးလား" စူးစူး၀ါး၀ါးေမးျမန္းလိုက္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အသံသည္
စစ္ဌာနခ်ဳပ္တစ္ခုလံုးလႊမ္းမိုးသြားသည္။ သူတို႔သည္ေၾကာင္ေနၾကျပီးမွင္သက္မိသူမ်ားပမာတစ္စံုတစ္ရာကိုမေျပာ၀ံ့ၾကေပ။သတိအေန
ျဖင့္ျငိမ္သက္စြာရပ္ေနၾကသည္။
"ေျပာၾကစမ္း၊မင္းတို႔ဘာေကာင္ေတြတုန္း။ငါေမးေနတာမင္းတို႔မၾကားဘူးလား။ခုတင္က မင္းတို႔ရယ္လားေမာလားနဲ႔ေျပာေနၾက
တာေတြေလ" ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ေနာက္တစ္ၾကိမ္စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္ကာေမးလိုက္ျပန္သည္။အေမးခံရသူအားလံုးမွာ မ်က္ႏွာေသေလးေတြ
ႏွင့္အနည္းငယ္တုန္လႈပ္ေနၾကသည္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔စစ္၀တ္စံုေတြညံ့တာနဲ႔ေ၀ဖန္မိပါတယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္" ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုဗိုလ္အဆင့္ရွိသူတစ္ဦးကအရဲစြန္႔ျပီးေျဖၾကားလိုက္သည္။
"ဘာကြ။စစ္၀တ္စံုေတြညံ့တယ္ ၾကမ္းတယ္။လက္ေတာင္မသုတ္ခ်င္ဘူးဟုတ္လား ငါအကုန္ၾကားတယ္မင္းတို႔ေ၀ဖန္ေနတာေတြ"
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္က်ယ္ေလာင္စြာေျပာလိုက္ျပီး ကုလားထိုင္မွျဗဳန္းခနဲထလိုက္ျပီးတန္းစီထားသူမ်ားေရွ႕သို႔ တက္လာရင္း......
"မင္းတို႔ငါအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ထပ္ထဲကအခုထြက္၊အလကားေကာင္ေတြ မင္းတို႔ကိုငါနဲနဲမွအထင္မၾကီးေတာ့ဘူး၊ႏြားေတြ တို႔ရဲေဘာ္ေတြ
ယိုးဒယားကဒီအထိရန္သူေတြကို ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္လာရတာ မွတ္မွတ္ရရဘယ္စစ္၀တ္စံုေတြ၀တ္ျပီးတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသလဲ ဟင္
ေျပာစမ္း" စိတ္ပါလက္ပါလက္သီးလက္ေမာင္းတန္းျပီးေမးလိုက္သည္။
"မင္းတို႔ကအခုမွယူနီေဖာင္းေလးဘာေလးစစ္၀တ္စံုေလးနဲ႔ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္
လုပ္လို႔ကြာ။ေဟ့တိုင္းျပည္နဲ႔လူထုအတြက္ဆိုရင္ စစ္၀တ္စံုမရွိလို႔ခါးေတာင္းၾကိဳက္ျပီးပဲတိုက္ရေတာ့ေရာဘာျဖစ္လဲ။စစ္တိုက္ႏုိ
င္ဖို႔သာအဓိကကြအခုေတာ့မင္းတို႔ကၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ
္စကားေတြေျပာလို႔"
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခဏရပ္ျပီးဆက္ေျပာျပန္သည္။
"အခုေတာ့တိုက္ပြဲမွက်ဆံုးခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ရဲဘက္အခ်င္းခ်င္းေတာင္မင္းတို႔ေျပာပံုသေဘာထားေတြက သစၥာေဖာက္ေနတဲ့
အေကာင္ေတြ၊မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲကထုတ္ပစ္မယ္၊ထုတ္ရမယ္"
ၾကိမ္း၀ါးလိုက္ျပန္သည္။အၾကိမ္းခံရသူဗိုလ္၊အၾကပ္တပ္သားမ်ားမွာ မ်က္ရည္က်သူက်၊ဒူးခ်င္းရိုက္ခတ္သူခတ္ အေတာ္စိတ္ထိခိုက္ေနၾကသည္။ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ပါးစပ္သရမ္းသူေတြကိုေခါင္းငဲ့ကာ
စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ၾကည့္လိုက္လုပ္ေနကာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ "ဘာလဲကြမင္းတို႔က ဂ်ပန္ေတြကားစီးျပီးအ၀တ္ေကာင္းေတြ၀တ္ေနတာကိုအားက်လို႔လား။ေအးမင္းတို႔မွတ္
ထား။ငါတို႔တပ္မေတာ္ဟာျပည္သူလူထုရဲ႕သားသမီးေတြဆိုတာၾကည့္လုိက္စမ္း။
တို႔ျပည္သူလူထုေတြဟာစစ္ေဘးဒဏ္သင့္ျပီး တစ္ဖက္
က ငပုေတြကေတြ႕ကရာဆြဲယူအႏိုင္က်င့္ခ်င္တုိင္းအႏိုင္က်င့္ခံေနရတဲ့ဘ၀မွာမင္းတို႔လိုအေကာင္ေတြက ဇိမ္ခံခ်င္ၾကတယ္။ကားသစ္
ၾကီးေတြစီးခ်င္ၾကတယ္။ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုထက္အခြင့္အေရးပိုလိုခ်င္ၾကတယ္။လူထုက၀တ္စရာ အကၤ်ီ ပုဆိုးမရွိတဲ့အခ်ိန္
မွာ မင္းတို႔လိုအလိုက္ကန္းဆိုးမသိတဲ့အေကာင္မိုက္ေတြက စစ္၀တ္စံုအေကာင္းေတြ၀တ္ခ်င္ၾကတယ္ မွတ္ထားအခုလိုစိတ္မ်ိဳး အျမင္
မ်ိဳးေတြရွိေနသမွ်ငါေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္နဲ႔ေတာ့ေ၀းပါေသးတယ္ကြာ။ သိပ္ရွက္စရာေကာင္းတယ္။မင္းတို႔ျပည္သူလူထု
အတြက္စစ္တိုက္ေနတယ္ဆိုတာ အလကားပဲ လံုး၀အဓိပါယ္မရွိေတာ့ဘူး"
ေျပာလုိက္ ေဟာက္လိုက္ ၾကိမ္းလိုက္ျပန္သည္။
"မင္းတို႔နားလည္လား။စဥ္းစားမိလား မင္းတို႔ ကိုယ္မင္းတို႔ ဗိုလ္ေတြ စစ္သားေတြ ရဲေဘာ္ေတြဆိုျပီးတစ္ကယ္စစ္တိုက္ရတဲ့အခါမွာ
စစ္ပညာေကာင္းေကာင္းတက္ေနျပီလား။ဘာတစ္ခုမွမတတ္ေသးဘူး။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ၾကီးျပီးဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ေကာင္စားေတြ။
မင္းတို႔ဒီလိုျပည္သူလူထုနဲ႔ ၾကပ္ၾကပ္ေသြးခြဲတဲ့စိတ္ေတြထားၾက။ငပုေတြက မင္းတို႔ကိုေဆာ္ဖို႔အသင့္ရွိေနတယ္ဆိုတာမင္းတို႔ျမင္ရဲ႕လား။
ေခြးေကာင္ေတြ ဘာမွအသံုးမက်တဲ့မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲကထုတ္ရမယ္"
ဆက္လက္ျပီးေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ၾကိမ္းလိုက္ျပန္သည္။
"မွားပါျပီဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ေနာင္တရပါျပီဗိုလ္ခ်ဳပ္" အရာရွိႏွစ္ဦးက ကတုန္ကယင္ျဖစ္တာငိုယုိသံမ်ားျဖင့္ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳလိုက္ၾက
သည္။"
" ငါဘယ္လို၀တ္ထားလဲ။ၾကည့္ၾကစမ္း။မင္းတို႔နဲ႔ဘာျခားလို႔လဲ။မင္းတို႔က ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္လို႔ကြာ"။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္
သူ၏ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ၀တ္စံုကိုလက္ျဖင့္ပုတ္ျပီးျပလိုက္သည္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔မွားပါျပီဗိုလ္ခ်ဳပ္။ေတာင္းပန္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔အမွားကို၀န္ခ်ေတာင္းပန္ပါရေစ။" မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်
လွ်က္အသနားခံလိုက္ၾကျပန္သည္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္သိမ္းၾကံဳးျပီးေဒါသထြက္ေနေသာ
မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ေတာင္းပန္ေနသူမ်ားကို
၀င့္ၾကည့္လိုက္ျပီး
"မွတ္ထား၊ငါ့တပ္ထဲမွာ အခြင့္အေရးယူခ်င္တဲ့အေကာင္တစ္ေကာင္မွမရွိရဘူး၊မပါေစရဘူး။လူထုငတ္ရင္အားလံုးငတ္မယ္
လူထုဆင္းရဲရင္တို႔ရဲေဘာ္အားလံုးဆင္းရဲမယ္။ ငါလဲဆင္းရဲရမယ္။ငါတို႔ေတြတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့တပ္မေတာ္ၾကီးဟာ ဒီ၀ါဒနဲ႔ခ်ိီတက္ဖို႔
အေရးၾကီးတယ္။အခုေတာ့မင္းတို႔ေကာင္ေတြကြာ။ငါလိုက္ျပီးကန္လိုက္ရရင္ကြာ။"
ၾကိမ္း၀ါးလိုက္ျပန္သည္။သူ႕ေရွ႕တြင္ရပ္ေနၾကသူမ်ားမွာ သူျပဳသမွ် သူေပးသမွ်အျပစ္ဒဏ္ကိုခံယူၾကမည့္ရဲေဘာ္မ်ား
ျဖစ္ေနၾကသည္။အခိုက္အတန္႔အတြင္း အေျပာမွား၊အဆိုမွားခဲ့ရာ ယခုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ဆံုးမၾသ၀ါဒမ်ားေၾကာင့္အျမင္မွန္ရခဲ့သည္။
"သြားၾကစမ္း၊ျမန္ျမန္ထြက္သြား၊အေကာင္ရႈပ္ေတြ ၾကာၾကာေနရင္မင္းတုိ႔ကိုငါ ေဆာ္ထည့္မိလိမ့္မယ္။"
ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ၾကိမ္း၀ါးကာရံုးခန္းအတြင္းမွ ႏွင္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ပါးစပ္သရမ္းမိသူမ်ားလည္းအေရးတၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အေလး
ျပဳကာ သုတ္သီးသုတ္ျပာႏွင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕မ်က္ႏွာငယ္ေလးမ်ားျဖင့္
ထြက္ခြာသြားၾကေလေတာ့သတည္း.....................။

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...